Muzeum Sił Powietrznych w Dęblinie

PSM-2M Polowa stacja meterologiczna

Informacje:

Sygn. MSP/T/42/1-2

Eksponat przekazany przez 42. Bazę Lotnictwa Szkolnego w Radomiu (JW 4938)

Producent: Polska

Rok produkcji: 1976 (zabudowa 1991)

Liczba miejsc w kabinie: 2

Dane techniczne:

Star 660M2
Długość: 6,53 m

Szerokość: 2,40 m

Wysokość: 2,87 m

Prześwit: 0,29 m

Rozstaw osi: 2,85 m + 1,20 m

Masa:

Masa własna: 5650 kg
Ładowność (szosa/teren): 4000/2500 kg

Napęd:

Silnik: benzynowy, 6-cylindrowy S47; poj.: 4,68 l; układ R6

Moc silnika: 105 KM (77,3 KW)

Układ napędowy: 6×6

Prędkość maksymalna (na drodze): 73 km/h

Opis:

Polowa stacja meteorologiczna PSM-2M używana była podczas ćwiczeń lub przebazowań na lotniska zapasowe lub drogowe odcinki lotniskowe (DOL). W czasie lotów z lotniska macierzystego prognozy pogody opracowywano w stacjonarnym biurze meteorologicznym umieszczony na wieży kontroli lotów. Stacja umieszczona na samochodzie STAR-660M2 w zestawie z jednoosiową przyczepką. Za kabiną kierowcy po lewej stronie umieszczony był maszt teleskopowy dla anten radiowych i czujników wiatromierza (czujnikiem prędkości była prądniczka tachometryczna napędzana ośmiołopatowym wiatraczkiem o poziomej osi obrotu a czujnikiem kierunku podwójna metalowa chorągiewka ster umieszczona na pionowej osi selsynu). Nadwozie podzielone było także na dwa przedziały. Przedni stosunkowo mały przeznaczony był na pracownię synoptyczną służył także jako pomieszczenie do szyfrowania informacji meteorologicznych tajną maszyną szyfrującą M-130 Koral. Tylny przedział przeznaczony był na pracownie meteorologiczną. Prezentowana stacja zabudowana na samochodzie ciężarowym Star 660 nr. rej.: UFE 6204.

Star 660 to polski terenowy samochód ciężarowy produkowany przez Fabrykę Samochodów Ciężarowych STAR w Starachowicach. W 1965 roku zastąpił produkowane od 1958 roku Stara 66. Modernizację wprowadzano w dwóch etapach, ze względu na braki finansowe i materiałowe. Stąd oznaczenia pojazdów: M1 i M2. Wersja M2 była produkowana od 1968 roku. W tej wersji zastosowano metalowo-brezentową konstrukcję dachu kabiny, poprawiając izolację termiczna i akustyczną, zmieniono kształt osłony silnika oraz dźwigni zmiany biegów. Zmianami objęto również instalację elektryczną pojazdu poprzez jej ekranowanie, dostosowując ją do pracy w całkowitym zalaniu przez wodę, dzięki czemu pojazd mógł pokonywać głębsze przeszkody wodne oraz być przeciąganym po dnie. W układzie hamulcowym zwiększono wydajność pompy wspomagania oraz zastosowano zawór sterujący układem hamulcowym przyczepy. Produkcję zakończono w 1983 roku.