N – 11

Informacje

Kraj powstania

Polska

Informacje

Pasmo pracy

S (podpasma E i F)

Pułap wykrywania celu

≥ 21

Moc najdanika

400 kW

Rodzaj anteny

piętrowa, wielowiązkowa

Opis

N – 11 „Beata”– Trójwspółrzędna, polska, mobilna stacja radiolokacyjna średniego zasięgu opracowana w Przemysłowym Instytucie Telekomunikacyjnym (PIT), w latach 80 – tych. Produkowana od 1992 r. Radar określa automatycznie trzy współrzędne wykrytych obiektów powietrznych i umożliwia automatyczne śledzenie ich tras. Rozbudowane układy przeciwzakłóceniowe zapewniają wysoką odporność na zakłócenia. Stacja mieści się na trzech pojazdach Tatra 815 i charakteryzuje się wysoką mobilnością. Przy pomocy tradycyjnej metody obliczania różnicy czasu pomiędzy sygnałem wysłanym i odebranym mierzona jest odległość do celu. Wysokość obiektu określana jest tzw. metodą monoimpulsową, polegającą na emisji poprzez górną antenę (nadawczą) wiązki w kształcie cosecans² i odbioru przez antenę dolną (odbiorczą) ośmiu wiązek ułożonych pod różnym kątem w płaszczyźnie elewacji, których echa badane są przez układ odbiorczy by określić najsilniejsze echo – wskazujące cel.

Zestaw składa się z:
 
wozu atenowo – odbiorczego (WAO)– antena na platformie lub na samochodzie Tatra 815;
wozu nadawczego (WAN);
wozu odbiorczego (WOP);.

Obsługa: 7 – 11 osób.
Maksymalny zasięg wykrywania bez występowania zakłóceń ≥ 175 km dla:
– skutecznej powierzchni odbicia obiektu: σ = 1 m 2 ;
– prawdopodobieństwa wykrycia: P D = 0,8;
– prawdopodobieństwa fałszywego alarmu: P FA = 1*10 -6.